ΤΑΓΚΟ

ΤΑΓΚΟ

2/5/22

Προτιμώ

δυο στήθη

καυτά

από την μοναξιά .

Χορεύω ,

σε μια πίστα

κρατώντας ,

την καυτή σάρκα

που ονειρεύομαι

σε μια γωνία

χορού ,

ψηλά πάνω στα σύννεφα

κάτω από ένα ουρανό ,

που κρατά φυλακισμένους

τους ερωτευμένους

μακριά .

Χορεύω ,

κρατώντας

τα χείλη κλειστά ,

ένα ταγκό

για μια αγαπη που σιωπά

μετρώντας χιλιόμετρα απόστασης

κι όχι τις αναπνοές

της ζωής

του έρωτα .

Σφραγίζουν

τα γκρεμισμένα τείχη

την αγαπη μακριά

καθώς η απόσταση

μεγαλώνει

τον θάνατο της ψυχής ,

αφήνοντας τις ελπίδες

να τρώνε τα χαμόγελα

και τους οργασμούς ,

αφήνοντας

την ζωή στα χέρια

της μούχλας των σκέψεων

που σημαδεύουν

και εκτελούν

την αγαπη που μας πρόδωσε

περιμένοντας με ελπίδα

ένα αύριο που ίσως

δεν έρθει ποτέ.

Γραμμένες

λεξεις

στην ιστορία του κόσμου

αναπνέουν τον παράδεισο

που θα έρθει ,

μετά την κόλαση

που θα μετρά τα όνειρα

που χάθηκαν

ένα ,ένα ,

και τις ελπίδες

που έσβησαν

μέχρι την στιγμή

που θα σε αγκαλιάσω …

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΕΡΓΟ

ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΗ