ΟΜΩΣ ΦΟΒΑΜΑΙ
24/8/22
Ναι ,
είναι το μυστικό μας
αυτό το ακριβό μας ,
να γίνονται δυνατές .
Ναι
είναι η νέα αρχή ,
που χώρισα που χώρισες
κι εσύ
κι όλα μοιάζουν ότι είναι
του σκοταδιού φωνές .
Μαμά φοβάμαι κι εγώ
μαμά σκιές ,
στο δωμάτιο αυτό ,
μπαίνουν στο σπίτι
στον ύπνο μου ‘
κι εγώ φοβάμαι
η δυνατή ,
κάνε τον σταυρό
γιατί
είμαστε μόνοι.
Κοιμήσου στην αγκαλιά μου
για σένα αγόρι μου
είμαι όλα εγώ
εδώ .
Στα όνειρα σου
θα σε φυλάω
θα σ αγαπάω
στην αγκαλιά μου
θα σε έχω
τρυφερό μου μυστικό .
Στην τρομαγμένη
την φωνή σου
την δίκη σου
μοναδικός Άγγελος
θάμαι
θα σε μιλάω
για το ποσό δυνατή
είμαι εγώ ,
κοιμήθηκες θησαυρέ μου .
Ένα δάκρυ
κι ακόμη ένα
κι όμως φοβάμαι μόνη ,
αυτή είναι η αλήθεια
είναι η ζωή δύσκολη
και τα ψεύτικα χέρια
της αγκαλιάς
και του έρωτα
λείπουν τώρα ,
από την ψυχή μου ,
κι από την ζωή μου ,
αυτά τα χέρια
που είδαν
τα λάθη
μόνο για εμένα ,
δυνατά
που με τιμωρούσαν
ακριβά ,
που τώρα λείπουν
για να Νοιώθω
επιτέλους την χαρά .
Ναι τώρα
που με τρομάζει
κι αυτή η ελευθερία
έγινε της τύχης μου
η ανημποριά
κι αναρωτιέμαι
κι έχω ευθύνες
κι όμως φοβάμαι,
μην πέσω
και δεν τα καταφέρω
κι όμως φοβάμαι
την ζωή
και τα σκοτάδια
που είναι έξω εκεί .
Ναι έχω ευθύνες
όχι μόνο μια μα δέκα
και είμαι μια μόνη γυναίκα
κι όμως φοβάμαι
μα προχωράω,
γιατί έδιωξα τις σκιές
τα βράδια
κι ας φοβάμαι τα σκοτάδια …
ΠΟΙΗΣΗ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΕΡΓΟ
ΜΑΙΡΗ ΓΕΩΡΓΙΛΗ ΠΡΟΒΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου