ΛΑΒΑ
4/7/22
Περιπλανώμενοι
αφέντες ,
η χαμένοι άγγελοι
καθώς οι ζέστες του Ιουλίου
μας αγκαλιάζουν ωραία
τα κορμιά
και τις ψυχές
τόσο απόλυτα ,
που γίνεται η λαβα
μανδύας
που μας προστατεύει ,
από τις νεκρές ψυχες
του χειμώνα της ζωής.
Πονάει ο έρωτας ,
μα χαϊδεύει τις στιγμές αιώνια ,
έτσι ο πόνος γίνεται
συνήθεια ,
που δυναμώνει το αύριο
με ελπίδες ,
που η απελπισία
δεν τις τρομάζει .
Είναι τραγικό σαν να έχασα
τα όνειρα μου ,
σαν να εχασα την
ψυχή μου ,
να είναι καταδικασμένη
να μην έχω όνειρα .
Τώρα καταλαβαίνω
τι δύναμη έχει ένα ψίχουλο αγάπης ,
σε ένα πολύ πονεμένο
έρωτα,
δακρύζω έτσι
απλά .
Περιπλανώμενοι
αφέντες ,
η χαμένοι άγγελοι
καθώς οι ζέστες του Ιουλίου
μας αγκαλιάζουν ωραία
τα κορμιά και τις ψυχές
τόσο απόλυτα ,
που γίνεται η λαβα
μανδύας
που μας προστατεύει
από τις νεκρές ψυχές,
του χειμώνα της ζωής…
ΠΟΙΗΣΗ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΕΡΓΟ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου