ΤΑ ΘΕΙΚΑ ΣΟΥ ΧΕΡΙΑ

Τα θεϊκά σου χέρια

8/2/22

Μικρή ζωή σε γνώρισα

πίσω απο μπαλκόνια ,

σε όμορφες σκιές χαράς

πέταγμα απο χελιδόνια .

Αγνάντευα το πέλαγος

τα άσπρα κύματα σου ,

όταν περνούσες απο εκεί

με όλα τα ασημικά σου.

Είναι η φορά η τελική

όταν μου λες αγάπη ,

εκει μιλάνε οι θεοί

και χάνεται το δάκρυ.

Περίμενα τόσο πολύ

ώρες ίσως αιώνες ,

μα εσύ ήσουν εκεί

στις αλήθειας τις αιώρες .

Ποσό πολύ σ αγαπώ

μες σ ενα άσπρο χειμώνα,

που είναι στη φύση

σαν απαλό

χάιδεμα στην ζωή μου τώρα.

Μόνο εσύ χαμογελάς

κλαις και γελάς

με δάκρυα στα μάτια

και εγω πλέκω για εσε

με το μυαλό παλάτια .

Στην στράτα σου αγάπη μου

έβαλα περιστέρια ,

για να πετάς όταν σε ζητώ

να μ αγγίζεις ,

με τα θεϊκά σου χερια .

Είσαι όμορφος σαν τα δειλινά

που εχω μεσ τα μάτια ,

εχθές μου είπες έρωτα

με δάκρυα ήσουν κομάτια .

Τα πήρα εγω και σκούπισα

το στήθος την καρδιά μου,

και αμέσως εκεί μέσα φύτρωσε,

το πάθος σου έρωτα μου .

Αν μ αγαπάς μικρές στοές

ανοίγουν τα Χρυσάφια ,

πίσω απο μαγικες ανατολές

χαμογελούν σαν ατια .

Πάρε τους δρόμους της ζωής

τότε θα καταλαβης

οτι οι αλυσίδες που απορείς

είναι αγάπης χάδι.

Όλου του κόσμου τα πουλιά

όλα τα ασπροπουλια ,

φέραν κοντά μου τα όνειρα

που έδιωχνε η πούλια.

Εχεις εσύ μόνο εσύ

τώρα μεσ την καρδιά σου

τον θάνατο και την ζωή

που εχω εγω κοντά σου .

Έτσι του μάγου έρωτα

χαϊδεύεις ένα βέλος ,

που έκλεψα απο το παράθυρο

αυτό που σ έστειλα εγώ ,

για μια αγάπη δίχως τέλος.

Αγγίζω τα χρυσαφένια σου μαλλιά χρυσέ Άγγελε μου,

πετώ μαζι στα σύννεφα

άνθρωπε εσυ Θεέ μου …

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ

ΙΣΜΗΝΗ ΜΙΧΑ

ΤΟ ΕΡΓΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ ΣΤΗΝ ΜΗΛΟ