ΕΚΛΑΙΓΑ ΠΑΛΙ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

ΕΚΛΑΙΓΑ ΠΑΛΙ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Στο σταυροδρόμι της ψυχής μας

έγινε κόλαση η ζωή μας

και τριγυρνούν,απελπισμένοι

σαν φτωχοδιάβολοι θλιμμένοι

πότε από βόρεια μετανάστες

πότε πρόσφυγες κι αντάρτες

απ’ τα ανατολικά.

Πότε βουτιές κάνουν στο Αιγαίο

πότε βόλτες στο Παγγαίο

και στα βουνά,

εκεί περνούν οι ξένοι διαβάτες

μαζί με κάτι άγγελους τις στράτες

για συντροφιά.

Έτσι λοιπόν μες στην ζωή μου

είδε αλήθειες η ψυχή μου

που κατρακυλά,

σκαλί σκαλί σ’ έναν Άδη

που όλο θεριεύει και δεν παύει

να μας ξερνά.

Σε μια ζωή που η ατυχία

μας άφησε στου κόσμου μια ηγεσία

χωρίς μυαλά,

τώρα λοιπόν ας μαζευτούμε

και μόνο τον άνθρωπο να δούμε

να χαμογελά.

Έκλαιγα πάλι χθες το βράδυ

η καρδιά μου ένα κρύο βαθύ σκοτάδι

τρομακτικό,

όταν στα μάτια ειν’ η ελπίδα

σ’ ένα μέλλον χωρίς πατρίδα

φτωχά παιδιά.

Εκεί στους δρόμους στην υποκρισία

ψυχούλες τρέχουν μ απελπισία

μ ένα σκοπό

πως να ξεφύγουν από μια χωρά

που τους γέννησε και τώρα

τους πολεμά .

Ένας παράφρονας προδότης

ένας των ξένων καταδότης

και τους σκορπά

θανατικό και απελπισία

χωρίς ελπίδα με υποκρισία

μ άλλους λαούς.

Έτσι η καρδιά μου είναι βράδυ

και κλαίει μόνη στο σκοτάδι

για τα παιδιά,

έγινε η κόλαση τα παιδικά μάτια

που μας κοιτούν μες τα σκοτάδια

και μας μιλούν,

δεν είσαστε άξιοι μας λένε,

όταν στους δρόμους απελπισμένα

σαν τα ορφανά πουλάκια

ψυχοραγούν...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΕΡΓΟ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ